Over mij.
Ik ben Ton Jacobs (1960).
Ik ben de kleinzoon van Antonius Fransiscus en de zoon van Antonius Bernardus (1928 – 2007): katholieke voornamen en een achternaam die in Joodse kringen veel voorkomt.

Mijn vader groeide op als broer van 1 zus die 10 jaar ouder was. Zij verliet het ouderlijk huis tegen de tijd dat mijn vader zich ongeveer bewust werd wat het is om een zus te hebben. Hij volgde met succes de HBS en maakte deel uit van de ‘gegoede burgerij’. Na de HBS werkte mijn vader korte tijd voor de Nederlandsche Dok en Scheepsbouw Maatschappij (NDSM) en na een kleine omzwerving is hij 40 jaar als bedrijfsleider van een autoschade herstelbedrijf in loondienst geweest. 

En ik ben de zoon van Johanna Carolina (1931).
Zij was 1 van de 10 nakomelingen van wat we nu een ‘samengesteld gezin’ zouden kunnen noemen: de eerste man van mijn oma overleed, de tweede man van mijn oma is mijn opa. Het was een arm gezin, er was geen geld voor mijn moeder om de Middelbare Meisjes School af te maken. Zij werkte daarom al jong als receptioniste/telefoniste bij “de krant” (Het Parool) en later als secretaresse en vertrouweling van de bestuursvoorzitter van de Nederlandse Fabrikanten van Betonwaren.

Mijn ouders maakten de 2e wereldoorlog bewust mee.

Omdat mijn opa hoofd van de gaarkeuken bij de door de Duitsers bezette NDSM was, heeft mijn vader geen honger gekend gedurende de oorlog. Dat was op zich prettig, de keerzijde is echter dat het gezin van mijn vader door Nederlanders makkelijk werd geassocieerd met landverraders en NSB-ers terwijl het door de Duitsers in de gaten werd gehouden om ervoor te zorgen dat het eten uitsluitend bij de arbeiders terecht kwam.

Mijn moeder daarentegen kwam bij gebrek aan voedsel als 13 jarig meisje in de hongerwinter bij een boer terecht. Het transport naar Friesland heeft haar getraumatiseerd: de boot met kinderen werd, ondanks de Rode Kruis vlag, beschoten.

Het grote gezin van mijn moeders kant bracht met zich mee dat verjaardagen en bruiloften, later ook begrafenissen en crematies door veel ooms, tantes, neven, nichten en achterneven en achternichten werden bezocht. Deze familiaire omgeving bracht veiligheid en saamhorigheid. Tenminste, zo interpreteerde ik dat.
Over de verschrikkingen van de oorlog werd gezwegen, losse flarden daar gelaten.

Kortom,
ik ben de zoon van twee mensen die werkelijk in alles compleet tegengesteld zijn.
Ze waren meer dan vijftig jaar getrouwd – tot de dood hen scheidde.

Ik mocht de kleuterschool niet afmaken omdat ik tegen de juf zei dat ze niet lekker rook. Dat was een understatement, alhoewel ik dat woord toen nog niet kende.

Openheid en oprechtheid zit diep in mij verankerd.

Mensen noemen mij:

  • liefdevol
  • geduldig
  • oprecht
  • avontuurlijk
  • krachtig
  • open
  • humoristisch
  • creatief

Na de middelbare school kwam ik na een korte omweg terecht in de automatisering.

Het begon met het mogen bedienen van een main-frame met bijbehorende randapparatuur: de capaciteit van het geheel deed ruim onder voor die van een hedendaagse smart-phone.

Ik groeide snel door en vervulde vrijwel alle rollen als systeemontwikkelaar en werd later, na een avondstudie ‘hoger management’, leidinggevende, procesinrichter en nog later zelfstandig interim verander- en projectmanager.

De dienstplicht meed ik door mezelf als kostwinner op te werpen, trouwde opnieuw, werd vader van een dochter en zoon en werd later in een nieuwe relatie onbedoeld weer vader.
Negen dagen nadat mijn eigen vader overleed zag mijn jongste zoon het levenslicht.

Steeds opnieuw verloor ik dierbaren. Relaties verbraken. Maar de grootste levenslessen kreeg ik via mijn kinderen doordat ook het contact met hen verbrak.

Ik ging op zoek naar de oorzaak: ik kon op geen enkele manier bevatten dat contactloosheid met mijn kinderen mij moest overkomen. Het was een zoektocht die me leidde van mijn hoofd naar mijn hart. En van daaruit weer naar het hier en nu.
Vanuit tegenstellingen naar eenheid.

Door alles wat ik aantrof op mijn levenspad, door mijn nieuwsgierigheid, door het onstuitbare verlangen om de liefde van m’n leven te willen ontmoeten, door de opleidingen die ik volgde en dan met name die bij Phoenix, door degenen die mij zo liefdevol hebben begeleid, door mijn vrienden en vriendinnen die me jarenlang en ook in tegenspoed trouw zijn gebleven, ben ik me bewust geworden van de diepste onbewuste oorzaken van mijn gedrag.
Dat heeft me in staat gesteld en stelt me in staat om daar wat aan te doen.

Ik heb het natuurlijke vermogen om te “verbinden voorbij de wond”.

Ik heb weet van het overbruggen van tegenstellingen. En van veerkracht.

Hierdoor ben ik in staat de lessen die het leven mij gaf, van waarde te laten zijn voor anderen die daar aan toe zijn en behoefte aan hebben.

Opleidingen en certificeringen:

  • Emotioneel Vaardig 1, Instituut Van der Heijden
  • Masterclasses Secure Base Coaching, prof. G. Kohlrieser
  • Professionele Begeleiding van Organisaties, Phoenixopleidingen
  • De Maskermaker (karaktertyperingen en oorzaken), Phoenixopleidingen
  • Professionele Begeleiding, Phoenixopleidingen
  • Systemisch werken, Phoenixopleidingen
  • Me. Certified Professional, Talentrapport Jung typologie, The True Talent Team
  • The Art of Healing, the Spirit Company
  • NLP master practitioner, RDQ
  • NLP practitioner, RDQ 

Ethiek
Ik ben deelnemer van de Ethische Code van Phoenix Opleidingen, ik houd me aan deze richtlijn voor ethisch handelen.
Daarnaast biedt de deelname een bron voor ethische reflectie.

Aan de Ethische Code is een klachtenprocedure verbonden.