Wat hier onder een vechtscheiding wordt verstaan is een scheiding waarvan het gevolg is dat je als ouder geen contact meer hebt met je kind(eren).

Ouderverstoting is gedrag van het (volwassen) kind dat ertoe leidt dat contact tussen ouder en kind onmogelijk is. Het Parental Alienation Syndrome (PAS) wordt niet als stoornis erkend, het complexe geheel aan kenmerken is niet opgenomen in de DSM-V.

Omdat we als mensenbeesten geboren zijn met gevoelens van liefde, hebben we ook moeite met afscheid nemen van dierbaren. Het natuurlijke proces is dat na het af-scheiden een emotionele periode van rouw optreedt.

Een groot probleem, misschien wel het grootste probleem, voor ouders die hun kinderen niet meer kunnen ontmoeten, is dat het ‘rouwen’ zo moeilijk is.
Want hoe neem je afscheid van je eigen vlees en bloed, terwijl je kind nog leeft…

Het verbroken contact met een of meer nakomelingen wordt nogal eens als traumatisch ervaren.
De sociale omgeving en veel hulpverleners weten niet goed hoe met een verstoten ouder om te gaan. Een gesprek of het stellen van rake vragen wordt vermeden, reacties waarin een zweem van achterdocht aanwezig is zijn eerder regel dan uitzondering.
Op die manier kan een tweede trauma zich bovenop het eerste stapelen.

De vraagstukken die er waren blijven bestaan:

  • blijf ik vechten en procederen tot ik mijn gelijk krijg, of moet ik me juist neerleggen bij de situatie en wat doe ik mijn kind(eren) dan aan?
  • Waarom overkomt mij dit?
  • Wat heb ik verkeerd gedaan, waar ben ik schuldig aan?
  • Hoe reageert de omgeving op mij als ik dit vertel of openbaar maak?
  • Hoe ga ik met mijn boosheid en/of machteloosheid om?

Misschien heb je andere vragen.
Of wil je alleen maar je verhaal een keer kwijt: ik luister naar jou.

Contact